| تبليغات | X |
 |
 |
|
| استراتژی جنگی و اطلاعات نظامی |
|
با سلامی دوباره
 قسمت اول اول از همه شمارا با یک نمونه از نقشه های نظامی آشنا می کنم. تصویر زیر نمونه یک نقشه کامل نظامی است.  تمام نقشه های نظامی با پشت زمینه خاکستری برای مناطق کم گیاه و یا بدون گیاه و از رنگ سبز برای نشان دادن محل های پر درخت استفاده می کنند. جهت آنها در صورتی که درست در دست گرفته باشید ( نوشته ها بر عکس نباشند ) یعنی اعداد تقسیم بندی مناطق سمت چپ و حروف تقسیم بندی سمت بالای نقشه باشند سمت شمال نیز همیشه رو به بالا است. در مورد مناطق پر گیاه و دارای درخت رنگ سبز هر چه پر رنگ تر باشد نشانه بیشتر بودن پوشش گیاهی منطقه است. شما ممکن است در نقشه ای که تمام منطقه جنگلی باشد هیچ نشانه ای از رنگ سبز نبینید... چون در این مناطق باید تمام نقشه را سبز کرد و این کار بر خلاف قوانین ارگونومیکی برای چشم انسان است و خواندن نقشه را با مشکل مواجه می کند... در عوض از اعدادی سبز رنگ بر روی نقشه استفاده می شود که درجه بندی پوشش گیاهی را از 0 تا 5 نشان می دهد. در مناطق مسکونی و شهری از رنگ قهوه ای استفاده می شود و شما روستا یا شهری را در یک نقشه نظامی به شکل یک لکه قهوه ای رنگ خواهید دید. جاده ها نیز با خطوط قهوه ای تیره و جاده های خاکی با خطوط زیتونی تیره نشان داده می شوند. آبهای سطحی قابل عبور برای انسان و وسایل نقلیه با رنگ آبی آسمانی و آب های تا عمق 5 متر که تانک ها و خودروهای پل موقت می توانند از آن عبور کنند یا در آن رفته پل موقت ایجاد کنند با رنگ آبی و آب های عمیق تر با رنگ آبی تیره نشان داده می شوند. شما در نقشه نظامی خطوط بسیار در هم برهمی را مشاهده خواهید کرد که با رنگ قهوه ای به صورت بسیار نازک تمام سطح نقشه را پوشانده اند...روش بدست آوردن این خطوط بر روی نقشه متصل کردن تمام نقاط هم ارتفاع در نقشه به یکدیگر است. این خطوط پستی و بلندی های نقشه را به شما می گوید. اجازه بدهید مثالی واضح تر بزنم... به این شکل توجه کنید :  در این تصویر قطعه ای زمین نشان داده شده است. خطوط قهوه ای مناطق هم ارتفاع را برای شما مشخص می کند یعنی اگر کاملا بر روی یک خط قهوه ای حرکت کنید یک متر هم بالا یا پائین نخواهید رفت. مناطقی را که این خطوط فهوه ای از هم جدا می کنند هر منطقه منطقه ای است که اختلاف ارتفاع بیش از 3 متر در آن وجود ندارد زیرا به ازای هر 3 متر اختلاف ارتفاع از سطح دریا یک خط جدید کشیده و منطقه را جدا می کنند.( در این مقیاس... در مقیاس های بالا این خطوط شیب دامنه بیشتری می یابند ) ارتفاع میانگین آن قسمت را هم با اعداد سیاه داخل منطقه یادداشت می کنند. برای مثال در شکل منطقه بالایی 224 متر به طور میانگین از سطح دریا فاصله دارد... ممکن است در آن منطقه پستی و بلندی هایی از ارتفاع 5/222 متری تا ارتفاع 5/225 متری باشند که به طور میانگین 224 نوشته می شود. جهت شیب هم بدین گونه بدست می آید که مناطق مرتفع تر هم اعداد آن ها گویای ارتفاعشان است و هم به رنگ روشن تری نشان داده می شوند. به شکل برگردیم ... من در شکل از ارتفاع پائین به بالا فلش های قرمزی زده ام اما این فلش ها در نقشه ها جایی ندارند. همانطور که مشاهده می کنید مناطقی که ارتفاع بیشتری دارند ( 230 متر ) رنگ روشن تری هم دارند. با توجه به چیز هایی که گفتم کاملا می توانید متوجه شوید که شکل زیر نقشه ای با مقیاس پایین از یک تپه است ...  مقدار شیب هم با یک نگاه از روی نقشه بدست می آید... هر چه فاصله خطوط ارتفاع کمتر باشد مقدار شبی بیشتر است... اکنون به این تپه نگاهی بیندازید...  فلش قرمز مسافت بیشتری را طی كرده است اما با وجودیكه هر 2 مسیر به یك نقطه رسیده اند به یك اندازه بالا آمده اند. مسیر قرمز رنگ شیب بسیاركمتری دارد. در نقشه شما با خطوط متقاطع سیاه رنگی مواجه میشوید که نقشه را به مناطق مربعی مساوی تقسیم می کنند و نسبت به مقیاس نقشه از هم فاصله متفاوتی دارند. این مناطق در راستای شمال جنوب با عدد و در راستای شرق غرب با حروف انگلیسی مشخص می شوند. به شکل اول مقاله برمی گردیم : نقطه سرخ رنگ که به عنوان خانه مشخص شده است در کدام منطقه قرار دارد؟ درست است... کاملا مشخص است که در منطقه E5 قرار دارد. به جاده ای که از منطقه E10 آغاز می شود و به سمت منطقه J9 می رود دقت کنید. در منطقه H9 کاملا مشخص است که در سمت چپ جاده یک شیب شدید رو به پایین و در سمت راست آن امتداد همان شیب شدید رو به بالا است. در واقع این جاده بر روی یک دامنه پر شیب قرار دارد و از منطقه I9 تا J9 با عبور از چند خط ارتفاع به ارتفاعات بالا تر می رود... در واقع از I9 تا J9 جاده سربالایی است... منتظر قسمت دوم باشید. در صورت داشتن هر گونه ابهام سوال کنید... با تشکر هرگونه استفاده از این مقاله تنها با ذكر نام وبلاگ ایران نظامی و نویسنده مجاز می باشد. http://iranmilitary.blogfa.com |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386ساعت 5:53 توسط مهرداد حسینی |
|
|
با سلام
در یک موقعیت اضطراری که فردی مجروح می شود اولین موردی که باید سریعا رسیدگی شود جلوگیری از خونریزی است. در اینجا روش هایی را برایتان ذكر می كنم كه در صورت در دسترس نبودن لوازم امدادی به كارتان می آید. زخم های برش مانند که بر اثر تماس با اجسام برنده به وجود می آیند معمولا اگر عمیق نباشد کم خطر تر از زخم های کوچک اما عمقی است. در مواردی که وسایل و تجهیزات امدادی در اختیار ندارید باید با استفاده از روش هایی که در زیر می آید جلوی خونریزی را بند آورد. اگر جراحت بر اثر گلوله یا فرو رفتن جسم نوک تیزی در پوست باشد محل جراحت را باید با سوزاندن ضد عفونی کرد و جلوی خونریزی آن را گرفت. سوزاندن زخم نباید بسیار شدید باشد و خود عامل جراحت گردد و از طرفی هم باید با حرارت آن چنان کافی زخم را سوزاند که بافت های اطراف زخم سوخته و خونریزی بند آید. راه دیگر استفاده از آب نمک رقیق است. این روش زخم را ضد عفونی می کند اما جلوی خونریزی را نمی گیرد. به یاد داشته باشید که همیشه قبل از انجام اقدامات حیاتی برای جلوگیری از خونریزی همواره محل جراحت را با دست فشار دهید. اگر مسلح هستید می توانید با باز کردن یک فشنگ و ریختن باروت آن بر روی زخم محل زخم را ضد عفونی کنید اما مواظب باشید تا باروت را روی زخم های تازه و بسیار باز نریزید تا وارد بدن و جریان خون نشود. اگر شکر در دسترس داشتید می توانید کمی از آن را بر روی زخم بپاشید تا به کمک خاصیت اسمزی آن به لخته شدن خون در محل کمک کنید. برای زحم های بریدگی و سطحی که باز هستند بهترین روش بخیه زدن آن است. به یاد داشته باشید تا زخم را نبسته و بخیه نزده اید از سوزاندن آن یا مداواهای مشابه جدا خودداری نمائید زیرا ممکن است باعث بدتر شدن زحم شده و حتی در صورت بهبودی جای بسیار بدی را بر جای بگذارد. برای بستن و بخیه کردن این گونه زخم ها در صورت نداشتن نخ و سوزن می توان با روش های دیگری نیز زخم را بست. یکی از این روش ها استفاده از مورچه های سرباز مورچه های بزرگ بیابان است. با گرفتن چند تا از آن ها آن ها را دانه دانه برداشته و پس از اینکه دوسر زخم را به هم رساندید سر مورچه را بر روی زخم گرفته تا مورچه محل زخم را گاز بگیرد به گونه ای که هر کدام از آرواره ها یک طرف زخم را گرفته و پس از گاز گرفتن 2 سر زخم را محکم به هم بگیرد. پس از اینکه مورچه گاز گرفت با 2 ناخن خود سر مورچه را از بدنش جدا کرده و اجازه دهید سرش بر روی محل زحم بماند. جدا کردن سر مورچه باعث می شود که آرواره های آن برای مدت طولانی منقبض بماند. به این ترتیب تمام محل زخم را بخیه بزنید. در صورتی كه خون زیادی از شما رفته باشد و احساس بی حالی می كنید با درست كردن 200 سی سی آب نمك بسیار رقیق آن را به خود از طریق رگ دست تزریق كنید. تزریق باید به صورت بهداشتی باشد و آب هم نباید كثیف باشد. این روش كمك می كند تا خون سازی با سرعت بیشتری انجام شود. ( توجه كنید آب نمك باید بسیار رقیق باشد ) در مواقعی كه نیش حشره یا زخم كوچك شما را آزار می دهد با خراش دادن یك درخت كمی از شیره آن را بر روی زخم بمالید. اگر پوست شما ساییده شده و یا بر اثر حرارت انفجار سوخته و قرمز شده است ابتدا كمی الكل بر روی آن بریزید و سپس با كمی خاكستر روی آن را بپوشانید. ادامه دارد... هرگونه استفاده از این مقاله تنها با ذكر نام نویسنده و وبلاگ ایران نظامی مجاز است. http://iranmilitary.blogfa.com |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هفتم مرداد 1386ساعت 10:35 توسط مهرداد حسینی |
|
|
با سلام
در این قسمت می خواهم آموزش مبتدی كار با انواع اسلحه های معروف را به شما آموزش دهم زیرا در جنگ یا دفاع اگر اسلحه ای به دستتان افتاد كه طرز كار آن را بلد نبودید افسوس آن را خواهید خورد كه نمی توانید با آن كار كنید و یاد گرفتن تجربی آن وقت گیر است. آموزش عمومی : تقریبا تمام سلاح های امروزی در جنگ از خشاب استفاده می كنند. تمامی سلاح ها باید پس از خشاب گذاری به وسیله اهرمی مسلح شده و در مواردی با فشار دكمه ای خود سلاح مسلح شود. اگر خشابی را كه تمام نشده و یا تمام شده اما یك تیر در جام لوله هنوز مانده را عوض كردید نیازی به كشیدن گلنگدن نخواید داشت. اگر هم بكشید جز اینكه یك تیر از سلاح بیرون بیفتد اتفاق دیگری نخواهد افتاد. اكثر سلاح ها برگه ناظم آتش دارند كه با آن می توانید حالت شلیك را تنظیم كنید و پیشنهاد می كنم اگر برای بار اول سلاح به دست گرفتید بی خیال شلیك رگباری شوید. مورد دیگر این است كه از گرفتن خشاب به عنوان دسته جدا خودداری كنید و در مواقع دراز كش مطمئن باشید خشاب اسلحه به زمین نمالد و فشاری بر آن وارد نشود. در مورد اسلحه های تیرباری از جوگیر شدن بپرهیزید و تحت هیچ شرایطی زنجیر تیری را كه می خواهید شلیك كنید مانند فیلم ها به دور خود نپیچید و این كار را تنها به منظور حمل و نقل فشنگ ها انجام دهید. اگر جعبه تیر قابل اتصال به اسلحه ندارید جعبه را به فانسقه آویزان كنید و اگر اصلا جعبه ندارید زنجیر تیر را به صورت چند لایه روی دست چپ بندازید ( در صورتی كه دست راست به ماشه و قبضه باشد ). مواظب باشید موقع شلیك انگشت خود را نزدیك یا روی دریچه خروج پوكه یا گلنگدنی كه با شلیك عقب و جلو می رود نگدارید. من شخصا كسی را دیده ام كه در حین شلیك با ژ3 بند اول انگشتش توسط دریچه پوكه پران اسلحه قطع شده است. بر خلاف فیلم ها مگر در مواردی كه نور چشمتان را اذیت می كند هرگز در حین هدف گیری با اسلحه چشم دیگر را نبندید. تا زمانی كه اطمینان از شلیك ندارید انگشت بر ماشه سلاح نبرید. آموزش تخصصی : كلاشنیكفAK-47 یا AK-74 یا AK-103  كلاشنیكف در حالت تك تیر هر 3 سلاح از ساده ترین ها هستند. كافی است خشاب را جای داده و برگه ناظم را از حالت ضامن بر روی شلیك ( حالت بالا ضامن حالت وسط رگبار و حالت پایین تك تیر ) قرار داده. گلنگدن را تا ته كشیده و اجازه دهید خود بر سر جای اول باز گردد. ( برگرداندن گلنگدن با دست كه آرامتر از قدرت فنر است ممكن است باعث شود كه سلاح پر نشود ) سپس هدف گیری كرده و شلیك كنید. نكته این كه در خشاب های این سلاح فشنگ معكوس نیز جا می شود پس مواظب باشید فشنگ را معكوس قرار ندهید. برای رفع گیر خشاب را در آورده و دوباره جا بزنید.... گلنگدن را محكم بكشید و اگر گیر سلاح باز نشد خشاب را كلا در آورده گلنگدن را محكم كشیده عقب نگاه دارید و با انگشت فشنگ داخل سلاح را از طریق دریچه پوكه پران لمس كرده و سعی كنید آن را تكان دهید و سپس مجددا گلنگدن را بكشید. اگر گیر باز نشد سلاح نیاز به باز و بست كردن دارد. G-3  خشاب را جا بزنید و اهرم گلنگدن را بكشید. ( مطمئن باشید سلاح ضامن نباشد ) و شلیك كنید. برگه ناظم آن در سمت راست و اهرم گلنگدن در سمت چپ است. مراقب باشید این سلاح در بین نظامی ها به انگشت قطع كن معروف است. هرگز انگشت خود را نزدیك دریچه پوكه پران نبرید. اما خیالتان راحت باشد اهرم گلنگدن این اسلحه در حین شلیك حركت نمی كند. حتی اگر با سلاح كار كرده اید پیشنهاد من این است كه از حالت رگبار این اسلحه استفاده نكنید. برای رفع گیر همانند كلاشنیكف عمل كنید منتها اهرم گلنگدن را وقتی عقب كشیدید آن را در پشت لبه مخصوص گیر دهید تا عقب بماند و جلو نپرد. M-16 یا M-4
 اسلحه اصلی نیروهای آمریكایی است. برای مسلح كردن آن برای بار اول ابتدا خشاب را در اسلحه قرار داده و سپس گلنگدن آن را بكشید ( گلنگدن این سلاح به شكل یك گیره است كه دقیقا در پشت دسته حمل و مگسك عقبی قرار دارد و باید 2 انگشت را دور آن حلقه كرد و آن را كشید. و در بعضی مدلها در سمت راست درست پشت دریچه پوكه پران است ) برگه ناظم آتش آن در سمت چپ است و در حالی كه انگشت بر ماشه هستید می توانید با انگشت شست دست راست آن را تغییر وضعیت دهید. وضعیت های آن به ترتیب : ضامن . تك تیر و رگبار در مدل آ 1 و ضامن . تك تیر . 3 تیر در مدل های بعدی است. ( در ام 4 ضامن . تك تیر . رگبار ) اگر بعد از شلیك خشاب خالی شد پس از تعویض خشاب دیگر نیازی به گلنگدن كشیدن ندارید. در سمت چپ محل اتصال خشاب پین كوچكی وجود دارد كه با تقه زدن بر آن گلنگدن جلو پریده و اسلحه پر می شود. برای رفع گیر آن مانند كلاشنیكف عمل كنید با این تفاوت كوچك كه ضربه ای نیز بر ته خشاب بزنید چون ممكن است گیر از جا نرفتن درست خشاب باشد ( نكته این كه اگر یك روز این سلاح را تمیز نكنید بدانید فردا گیر خواهد كرد !!!) M-249
  M-249 با خشاب ام 16 به جای زنجیر ( این اسلحه می تواند در مواقع ضروری با خشاب نیز شلیك كند.) تیربار سبك اصلی نیروهای آمریكایی است. استفاده از این اسلحه نیاز به دستان قوی و خستگی ناپذیری دارد. برای آماده كردن آن برای شلیك باید ابتدا جعبه حاوی زنجیر تیر مخصوص آن را از سمت راست بر ریل های زیر اسلحه آویزان كنید سپس درپوش رویی سلاح را با فشردن 2 پین چپ و راست آن باز كرده و سر زنجیر تیرهارا بر روی شكاف داخل اسلحه ( محل تغذیه سلاح ) قرار دهید . آنگاه فشنگ اول را كمی فشار دهید تا سر جای خود فیت شود. در این هنگام كادر فلزی ای كه با برداشتن درپوش از محل تغذیه باز می شود را مجددا بر روی فشنگ ها تا كنید ومطمئن شوید كه زنجیر به درستی فیت شده است. آنگاه درپوش رویی سلاح را بسته و ضربه ای بر آن وارد كنید تا از محكم بسته شدن آن مطمئن شوید. مطمئن باشید كه اسلحه ضامن نیست و آنگاه گلنگدن آن را كه در سمت راست است گرفته و تا ته بكشید و رها كنید. گلنگدن این سلاح كمی سفت است و دلیل آن هم مكانیزم زنجیری آن است. در نمایشگاه سال 2004 مسكو تقریبا با آخرین توان خود توانستم گلنگدن آن را بكشم. این اسلحه اكنون آماده شلیك است. بهترین نحوه شلیك با آن شلیك رگباری 7 الی 10 تیری است. به شما قول می دهم هر چقدر هم آن را سفت بگیرید نتوانید در حالت رگباری بر روی هدف متمركز شوید و هدف بگیرید. باید هدف گیری كرد. به صورت كوتاه كوتاه و رگباری شلیك كرد و بین هر شلیك مجددا روی هدف متمركز شد. مراقب باشید انگشت خود را در جلوی دریچه پوكه پران قرار ندهید. در حالت دراز كش هم از 2 پایه استفاده كنید و دست چپ خود را تا كرده و زیر قنداق سلاح قرار دهید و اجازه دهید جلوی سلاح تنها روی 2 پایه استوار باشد. برای رفع گیر این سلاح باید ابتدا گلنگدن سلاح را بكشید. اگر گیر باز نشد درپوش سلاح را برداشته و پس از برداشتن زنجیر تیر ( پس از باز كردن درپوش زنجیر تیر از محل خود جدا می شود ) درپوش را بسته و گلنگدن را بكشیدو اگر گلنگدن عقب نیامد یا كامل عقب نیامد درپوش را باز كنید و سعی كنید گلنگدن را تا جای ممكن عقب كشیده و آنگاه از داخل سلاح فشنگ گیر كرده را لمس كنید و سعی كنید آن را تكان دهید. آن گاه گلنگدن را رها كرده و مجددا آن را محكم بكشید. اگر گیر سلاح باز نشد اسلحه نیاز به باز و بست دارد. RPG-7   آر پی جی 7 به عنوان یك سلاح ضد تانك "قابل حمل توسط نفر" طراحی شد اما در مقابله با تانكهای امروزی چندان توان نفوذی ندارد اما هنوز هم به طور گسترده استفاده می شود چون كه بسیار ارزان است و مخصوصا اینكه اگر نتواند تانكی را از بین ببرد می تواند زنجیر آن را پاره كند و آن را از حركت بیندازد و یا به توپ آن شلیك كند و توپ تانك را غیر فعال كند و شلیك همزمان 2 یا 3 تا موشك می تواند حتی زره های ساندویچی را پاره كند. به هر حال هنوز خدمه تانك های امروزی در رویارویی با آرپی جی زن ها با جیغ و وحشت آن را پشت بیسیم اعلام می كنند. برای آماده كردن ان برای شلیك باید ابتدا راكت را به خرج متصل كنیم... در انتهای راكت زبانه ماشین كاری شده ای وجود دارد كه با پیچاندن همانند پیچ و مهره راكت و خرج را به هم متصل می كند.در مرحله بعد باید راكت را درون پرتاب كننده قرار داد به طوری كه از نوك پرتاب كننده راكت را وارد كرده و تا انتها وارد می كنیم آن گاه راكت را در جهت خلاف عقربه های ساعت میچرخانیم تا سر جایش محكم شود.آر پی جی را بر دوش گذاشته سپس ضامن سر راكت را كشیده و جدا می كنیم و با باز كردن مگسك های پرتاب كننده كه تا شونده هستند فاصله تا هدف را بر روی مگسك عقبی تنظیم می كنیم آنگاه با دقت هدف گرفته و بر اساس جهت و شدت باد و مسیر و سرعت حركت هدف هدف گیری را تصحیح می كنیم... مثلا برای زدن تانكی كه به سمت چپ با سرعت 40 كیلومتر در ساعت در فاصله 200 متری حركت می كند چون موشك تا 200 متر در حدود3 ثانیه پرواز می كند باید جایی را هدف گرفت كه تانك 3 ثانیه بعد قرار است آنجا باشد یعنی حدود 40 متر جلوتر از مسیر حركت تانك!. با فشار دادن ماشه عقبی چخماق را آماده كنید و با فشردن ماشه جلویی شلیك كنید... شلیك آر پی جی صدای دهشتناكی دارد اما اصلا و اصلا لگد ندارد. باید مراقب باشید تا 15 متر كسی پشت سر شما نباشد. یك نكته بسیار مهم : بعد از فشردن ماشه آر پی جی سلاح با حدود 1 تا 2 ثانیه مكث شلیك می كند. پس مثلا در مثال همان تانكی كه گفته شد پس از فشردن ماشه تا زمان شلیك شدن راكت همچنان هدف را با حركت تانك ... شما نیز در جهت حركت تانك حركت دهید. 40 متر جلوتر تانك را هدف بگیرید و با حركت تانك هماهنگ باشید و محلی را كه هدف گرفته اید همچنان حتی پس از فشردن ماشه 40 متر جلوتر تانك نگه دارید. پس از شلیك راكت در 3 ثانیه پرواز خود به محل هدف گیری شده و تانك نیز در 3 ثانیه حركت به آنجا می رسد و راكت به تانك اثابت می كند. نكته ای دیگر كه تجربه شخصی خودم است : درجه بندی استاندارد روی مگسك پرتاب كننده ها برای راكت های نرمال صد زره است و در موارد استفاده از راكت های ضد نفر و 2 مرحله ای ضد زره مسیر منحنی پرواز متفاوت خواهد بود كه این چیزی است كه تجربی به دست می آید و هدف گیری با این مهمات به تجربه تیر انداز بستگی دارد. برای مثال راكت های ضد زره 2 مرحله ای بیشتر از راكت عادی افت دارد و باید برای زدن هدفی كه در 100 متری قرار دارد تقریبا شكاف درجه را روی 150 متر تنظیم كنیم. |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه چهارم مرداد 1386ساعت 7:22 توسط مهرداد حسینی |
|
|
با سلام.:!:
یكی از اولین چیزهایی كه هر فرد مدافع یا نظامی و چریك برای جنگیدن و حتی كوهنوردی و صحرا نوردی لازم است بداند جهت یابی در هر شرایطی است. بهتر است بدانید هوا همیشه آفتابی نیست و شب ها هم همیشه نور ستارگان را در اختیار ندارید. به امید قطب نما هم نباشید چون وسیله ای است خراب شدنی و بهترین كار یاد گرفتن جهت یابی است. یكی دیگر از روش های جهت یابی كه به كماندوها آموزش داده می شود جهت یابی از روی لانه مورچه هاست. مورچه های بزرگ بیابان معروف به مورچه خاكی یا خر مورچه یا مورچه گاز گیر ( در لحجه های مختلف ) می توانند بسیار مفید باشند. با تعقیب كردن یكی از آن ها تا لانه شان بروید و ورودی آن را پیدا كنید. لانه این مورچه ها سوراخ شان اكثرا رو به شمال است. یعنی متمایل به شمال است. علت آن هم نتابیدن مستقیم نور آفتاب به داخل لونه شان است. روش بعدی شناسایی پوشش گیاهی تپه هاست. به تپه ها نگاه كنیدو سمتی كه به طرف جنوب است خشكتر و كم گیاه تر از سمتی است كه رو به شمال است. ( در دشت های ایران ) ممكن است در ابتدا فكر كنید غیر ممكن است اما با علم به این مسئله اگر به تپه ها و كوه ها نگاه كنید متوجه خواهید شد. اگر در بیابان هستید و پوشش گیاهی وجود ندارد می توانید از آفتاب جهت یابی كنید اما اگر هوا ابری شده ( به تازگی ) و می خواهید جهت یابی كنید با پیدا كردن یك تپه پر شیب در جهت های مختلف روی خاك شیب دست بگذارید و حرارت آن را بسنجید و تمام اطراف تپه را نه به صورت پیوسته...بلكه به صورت 180 درجه امتحان كنید ( ابتدا دست بگذارید سپس در سمت مقابل این كار را امتحان كنید ) نحوه جهت یابی به این صورت است كه در تپه های پر شیب طرفی كه رو به شمال است خاكش خنك تر از طرفی است كه رو به جنوب است. روش بعدی بسیار نادر است اما با اینحال در وضعیتی ممكن است ناچار باشید. اگر زنبوری دیدید به حركت آن دقت كنید. اگر مسنقیم پرواز می كرد بدانید یا به سمت لانه می رود یا به سمت گل. اما اگر در محیطی پروازی رقص مانند به نمایش می گذاشت ( دور از لانه ) در حركت آن دقیق شوید. زنبورهای در جستجوی گل در حركات مارپیچی خود برای مدتی به سمت شمال پرواز می كنند ( چند ثانیه ) بعد ناگهان چند دور دور خود می چرخند و حركت نا منظمی را آغاز می كنند و بعد از مدتی ناگهان رو به شمال می كنند و مدتی مستقیم به سمت شمال می روند و این كار را پیاپی انجام می دهند. روش دیگر از روی شناسایی پرنده های مهاجر است. در دشت های مركزی ایران به طور معمول در بهار اكثر پرنده ها از جنوب به شمال و در پاییز از شمال به جنوب پرواز می كنند ( در دسته های چند تایی ) روش بعدی هم بسیار نادر است و آن جفت گیری سمندر هاست. اكثر سمندر ها در حین جفت گیری در روز معمولا رو به جنوب با هم جفت گیری می كنند اما به خوبی این نكته هم قید شده كه این روش اصلا قابل اطمینان نیست. اگر سوسك مصری دیدید كه گلوله ای از پهن خشك را می غلتاند و با خود می برد اگر دو سوسك بودند بدانید كه ( در ایران ) به سمت غرب می روند اما اگر یك سوسك بود ممكن است به هر جهتی برود. روش دیگر از روی لانه مورچه های سرخ است. اگر لانه ای از مورچه های سرخ پیدا كردید به جهت سوراخ آن اعتماد نكنید بلكه لانه را بدون تخریب قسمت های زیرین بكنید. اگر توانستید حفره ای را كه لاروهای مورچه قرمز در آن نگهداری می شوند پیدا كنید به فاصله 50 سانت اطراف آن را كنده و سعی كنید دومین محل نگهداری لارو ها را پیدا كنید. اگر هر دو محل متعلق به 1 لانه باشند محل این 2 قسمت نگهداری لارو ها در امتداد شمال جنوب است. یعنی اگر خطی را بین 2 محل نگهداری رسم كنید آن خط امتداد شمال جنوب را نشان می دهد. روش بعدی چشیدن خاك است. اگر توانستید مسیری باقی مانده از یك جریان قدیمی آب مانند نهر یا جوب خشك شده ای را در روی یك شیب پیدا كنید ( در بیابان ) اگر خاك پایین شیب آن شور تر از خاك بالای شیب بود بدانید كه شیب به سمت جنوب است. اما اگر شورتر نبود دلیل بر به سمت شمال بودن شیب نیست. در شب یك مار صحرایی را دنبال كنید. ( بسیار مواظب باشید به آن نزدیك نشوید چون هم خطرناك است و هم اگر نزدیك شوید تغییر جهت داده تا حمله یا فرار كند ). اگر اثر مانده بر شن ناشی از حركت آن كه مانند زیگزاگ است نا متقارن بوده و شیب زیگزاگ های یك طرف ( راست ) از زیگزاگ های چپ بیشتر بود بدانید مار به سمت شرق ( طلوع آفتاب بعدی ) حركت می كرده است. اما اگر زیگزاگ حركت آن منظم بود می تواند به هر جهتی باشد. هر گونه استفاده از این مقاله تنها با ذكر نام نویسنده و وبلاگ ایران نظامی مجاز |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوم مرداد 1386ساعت 20:9 توسط مهرداد حسینی |
|
|
صفحه اصلی پست الکترونیک آرشیو |
| ایران نظامی |
ايران نظامي...
تنها در ايراني مي توان صلح را ديد كه نظامي باشد... چون چشم دشمنان هميشه به ما خيره است و منتظر يك لحظه غفلت ما هستند ... پاينده ايران. |
| مقالات پیشین |
|
فروردین 1387 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 |
|
RSS
|